Kathmandu 7 november 2007
Hallo allemaal,
Vlucht
Vandaag is een hele speciale dag. We moeten er al om 5.00 uur uit, want vanmorgen gaan we onze vlucht boven de Himalaya maken.
Om 5.30 nog snel een kopje thee met een biscuitje in de hal van het Hotel. Het valt op dat bijna alle mannen nu een baard hebben, wat wil je als je je al 4 dagen niet meer kan scheren.
Het is nu erg rustig op straat en binnen een kwartier zijn we al op de luchthaven.
Alweer moeten we door de douane, wordt de handbagage gescand en alweer gefouilleerd. Het is bewolkt als we opstijgen, maar al snel vliegen we boven de wolken en komen de eerste reuzenbergen in zicht. Wauwww wat een ervaring. De stewardes wijst op de folder de bergen aan waarlangs we vliegen. Om beurten mogen we in de cockpit. Op dat moment zien wij de Everest in volle glorie. Het vliegtuig draait en zo zien we het machtige massief van de Himalaya. We zijn erg stil, want we zijn allemaal onder de indruk van deze geweldige vlucht met Yeti airlines
Als herinnering ontvangt iedereen een certificaat.
Terug naar het hotel waar we genieten van een heerlijk ontbijt.
Indira, onze gids, staat alweer klaar om ons naar Patan te brengen.
Tibetaans Vluchtelingenkamp
Dit vluchtelingenkamp is opgericht in 1960. We bekijken de weverij waar alle vrouwen werken. Het is knap hoe snel ze de draden verwerken en wat hebben ze er plezier in.
Sommigen van ons kopen nog een mooi kleed voor thuis.
Stad Patan (Stad van de schoonheid)
We lopen over het Durban square.
Dit plein puilt uit van de tempels. We bezoeken het paleis met de houtbesneden ramen, de gouden poort, De mahabuddha tempel (Dit is een tempel die opgebouwd is uit 9000 boeddha's). Deze tempel wordt al generaties door één familie onderhouden.
De lunch gebruiken we in de schitterende paleistuin en sommigen van ons proberen weer nieuwe nepalese gerechten. We komen in deze mooie tuin weer even op adem van alle indrukken die we hebben opgedaan.
Voor de liefhebbers nog een bezoek aan het mooiste museum van Zuid-Azie. Dit museum is 10 jaar geleden geheel gerestaureerd. Oostenrijk heeft deze restauratie betaald en uitgevoerd. Het hele museum staat in het teken van de boeddha's.
Als laatste bezoeken we de gouden tempel.
Deze tempel uit de 11e eeuw maakt een verpletterende indruk door al het goud en de mooie zilveren poort met boeddha.
Els krijgt hier een geschenk uit de hemel, gebracht door een duif.
De bus komt met heel veel moeite door het centrum. Morgen begint het feest van het licht en iedereen is op straat om inkopen te doen. Frans hangt uit het raampje en filmt alles wat rijdt en toetert en dit is heel veel.
Halverwege stapt Jos uit om op de luchthaven te informeren of onze bagage er al is. We zijn benieuwd!!!!
Morgen vertrekken we naar Chitwan national park. Hopelijk kunnen we hier andere kleren aantrekken en jullie weer mailen.
groetjes
Trudy en Marike
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hallo allemaal,
de vierde dag in Nepal leverede nog geen bagage op.
Dat leverde een stressvolle avond op woendsdagavond.
we zouden immers donderdag doorreizen naar Chitwan National Park. Maar zonder broek, tshirt en ondergoed en niet te vergeten DEET is dat was lastig.
Dus woensdagavond moesten we in recordtijd toiletspullen kopen, een broek en tshirt en ondergoed en sokken.
Dat is allemaal gelukt. Mariet en Frans moesten nog naat het academisch ziekenhuis voor medicijnen. Dat was voor hun een bijzondere ervaring, want het was niet bepaald het AMC in Maastricht. Ook de tarieven van de specialis leken niet op die van onze speclisten: 300 roepies dus 5 euro.
Maar goed, donderdagochend konden we dus met schone, nieuwe kleren (maar nog steeds zonder Deet) doorreizen naat Chitwan.
Kathmandu uitkomen was een hele toer: de hele stad was al in de ban van het feest van het licht dat de komende vijf dagen gevierd wordt hier in Nepal. Maat uiteindelijk zijn we met veel stuurmanskunst en getoeter de Kathmandu-vallei uitgekomen.
Het landschap veranderde in snel tempo: hoge bergen die al snle heel steil werden, mooie terassen met rijstvelden, watervallen, hangbruggen over de rivier. Op de weg was het weer erg druk, veel vrachtverkeer en bussen die overvol zaten. Zelfs op het dak zaten mensen tussen de bagage. Op een bus was zelfs een geit gestalt. We zijn benieuwd of de geit in Kathmandu is aangekomen. De hele rit was slechts 180 km. maar we deden daar wel zo'n 6 uur over. De wegen zijn hier bijzonder slecht.
Veel gaten en kuilen dus het was een gehobbel van jewelste om over het stof maar te zwijgen...
Rond een uur of vier zijn we in Chitwan aangekomen. Het eerste wat opviel was de temperatuur. Het is hier bijzonder warm en vochtig. 's Middags kregen we wel een heel mooi berichtje: Jos was op weg naar ons met onze bagage!!!!
Na een rondleiding over het resort (heel mooi, we hebben mooie kamers!) zijn we gaan eten en hebben we de hele avond buiten gezeten met een biertje en een wijntje.
Heerlijk warm, onringd met oerwoudgeluiden.
Rond 12.00 uur hoorden we een luid getoeterd en daar kwam Jos. Hij is met open armen ontvangen!!
Toen iedereen zijn bagage in ontvangst had genomen konden we rustig gaan slapen in een heerlijk koele lodge.
Tot het volgende bericht!!
Peter en Els
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Donderag 8 november 2007: van Kathmandu naar Chitwan.
Verkeersregels in Nepal.
Inprincipe zijn er twee basisregels: men rijdt links van de weg (regel 1) Deze regel vindt men in het algemene goed, en hij wordt nageleefd. Meestal. Soms. Maar veel sterker is de tweede regel: rijden waar ruimte is! Vooral in Kathmandu kun je dat goed merken. Daar waar wij op rijles leren dat je toch wel zo'n geode meter tussen voertuigen moet vrijlaten, hebben de Nepalezen deze afstand teruggebracht naar 10 centimeter, en ale men langzaam voortbeweegt, is zelfs 1 centimeter acceptable. Voorwaarde is wel dat je erbij flink toetert. De kunst van het toeteren is een verheven kunst. Je kunt er van alles mee aangeven: " ik ga inhalen", " ik ben aan het inhalen" , "ik ben je voorbij", 'tot ziens". Voor de bestuurder die ingehaald wordt werkt het anders: " haal maar in"., " NIET inhalen", "ik haal zelf in, OEN!" Kort en goed, een onduidelijke zaak, zelfs voor de Nepalezen. De beste taktiek die iedereen dan ook hanteert is: altijd toeteren! (regel2)
Deze regels beschrijven tamelijk goed hoe het aanvoelt 's-Morgens uit Kathmandu te vertrekken. Er is vandaag ook nog het "festival" een religieus feest dat het Lichtjesfeest heet. Het is ter vergelijken met iets als Kerst, al zouden we denk ik Kerst geen festival noemen.
De stoepen langs de weg zijn vol met markten, waar vandaag vooral bloemenslingers de kleur bepalen.
Eenmaal uit K wordt het land groener en bergachtiger. Dankzij de 1cm variant van regel1 kunnen er makkelijk twee bussen elkaar passeren, op de weg die slechter en slechter wordt. Na een plasstop en een lunch nemen we de afsltag van de hoofdweg en komen in een vlak stuk land net zeer armoedige hutjes: veelal met een open stal met een koe erin.
In Chitwan is de gids voor de komende dagen ingestapt en hij leidt de bus naar de Rhinolodge. We krijgen onze kamersleutels en gaal lunchen, inmiddels is het 15 uur geworden. Daana een rondwandeling door de omgeving met als hoofddoel het zien van de ondergaande zon aan de Rapti River. Er zijn veel anderen aanwezig, duidelijk ook een aantal Nederanders. Hier komt De Melding: Jos is onderweg met de koffers. Een luid applaus klinkt na over de rivier.
Terug naar de Lodge voor koffie en thee, en dan volhouden tot 20 uur wanneer de diashow over de natuur in de onf\geving begint. De dia's zijn vaag, en het engels van de gids past daar goed bij: we delen gelukkig niet alleen de taal, maar ook de liefde voor de natuur.
Diner, kaarten en dan, om 23:45 komt Jos met zijn begeleiders eindelijk aan. De die-hards verwelkomen hem en nemen hem de zware last uit handen. We drinken een glas op de goede afloop.
Ubbo
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
dag 7
Vanmorgen werd de meute om half zeven gewekt om vervolgens om 7 uur van een stevig ontbijt te gaan genieten. De dag van vandaag stond bol van activiteiten, dus meteen na het ontbijt werd er richting rivier gewandeld om daar plaats te nemen in een tweetal uitgeholde boomstammen.
van de naar men zei drie soorten krokodillen, hebben we er maar een gezien, en dat was ook nog een heel kleintje. Jammer!! De tocht zelf was een verademing, zoveel stilte om je heen, alleen het gepeddel was te horen. Na enige kilometers stroomafwaarts geroeid te hebben ( niet wij overigens)
gingen we aan land om via de jungle terug naar de lodge te wandelen. Ook in de jungle leek het alsof de beesten op vakantie waren, want behalve wat uitwerpselen en sporen viel er weinig waar te nemen. Uit het bos komend liepen we langs een olifantenfokkerij en kregen toen plotseling een neushoorn in zicht. Onze gids had de grootste moeite om iedereen op gepaste afstand te houden, want iedereeen wilde natuurlijk het beest fotograferen.Maar het programma liep door en dat moesten wij ook. We kwamen bij een kleine rivier aan die overgestoken diende te worden.
Twee kleine bootjes voeren continue heen en weer om iedereen aan de overkant te krijgen hetgeen hier en daar bijna een nat pak opleverde door het gewiebel bij het instappen. Na deze geslaagde oversteek werd weer alles in jeeps geladen en richtin lodge gecrosst onderwijl de langs de weg lopende mensen in dikke stof achterlatend. We bereikten even later de lodge waar en lekkere kop koffie stond te wachten. Na heel even gerust te hebben stond het olifantenwassen op het programma. In de al eerder bevaren rivier stond een olifant (onder begeleiding) ons al op te wachten en wie wilde mocht op zijn rug klimmen. De dappersten onder ons waagden zich eraan onder luide aanmoediging van de overigen. De bedoeling om op z'n rug te blijven zitten werd binnen enkele seconden afgestraft en lagen de berijders in het water onder enthousiast gejuich van de groep. Met deze schitterende afsluiting van de morgen (we vroegen ons wel af wie er nou eigenlijk gewassen was) liepen we terug naar de lodge waar de lunch stond te wachten. Na de lunch werden we weer per jeep opgehaald voor een heuse olifantensafari door het jungle gebied rond Chitwan. Het bestijgen was al een kunst op zich, maar eenmaal gezeten genoten we van een spectaculaire tocht dwars door het struikgewas, door de rivier, de steile hellingen op en af, onderweg genietend van de dingen die we tegenkwamen: neushoorn, herten, apen, wilde varkens en bijna weer terug lag nog een grote krokodil langs de rivierbedding te zonnen. Alles bij elkaar een ervaring die we geen van allen hadden willen missen. Na terugkomst in de lodge lieten we ons de koffie en thee goed smaken en wachten op een dansuitvoering ter gelegenheid van het feest van het licht ( In Nepal een traditie). Na weer de traditionele stroomuitval kon toch tegen half 7 de dansuitvoering een aanvang nemen. Onder luid gezang en tromgeroffel werden de diverse dansen voorgedragen, met als sluitstuk een dans waaraan iedereen mee "moest" doen.
Na deze folkloreuitbarsting gingen we aan tafel voor ons welverdiende dinner. Maar nog kwam aan deze bijzonder dag geen einde: want het lodgepersoneel gaf aan, voor ons, als afsluiting en afscheid , op deze feestdag van het licht voor ons te willen dansen en zingen. En dus werd deze bijzondere en intensieve dag op een bijzondere maar feestvolle wijze afgesloten.
Tot de volgende mailsessie,
Frans & Mariet
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nepal verslag, 11 november
Om 11.00 uur vertrek voor de grote tocht! (Nog) schoon en vol verwachting zitten we in de startblokken. Na een mooie rit door de bergen komen we aan bij Nayapull (1.070 meter), het begin van de trekking. Onderweg zijn we nog twee maal gestopt voor de witte toppen van het Annapurna massief. We zien onder andere de fishtail wat een heilige berg is: Machhapuchchre. De hoogste de Annapurna 1 ligt rechts en is iets meer dan 8.000 meter.
We zijn op pad en volgen een prachtige rivier: de Bhurungoi Kiola, stroomversnellingen, prachtige vegetatie, korstmossen en een heerlijke zon van schuin achter. Het wordt wel nog heet vandaag. Na een mooie oude hangbrug hangt daar de vlag met hamer en sikkel en moeten we betalen voor de Mao"isten die dit gebied beheersen. 400 Rupees.
Onderweg een tea en in de middagpauze een lunch in een heerlijke tuin, prieel in de schaduw, soep en noedels en zelfs frites, alleen duurt het wat lang. We arriveren, eerder dan verwacht, in Chandra Guesthouse in Tikhedhunga Kaski op 1.430 meter. Als de zon weg is koelt het direct fors af. Om 19.30 uur lekker eten in ons triplex huisje met feestverlichting.
Ubbo blufte teveel met het kaartspelen en dat kostte hem veel punten. Daarna naar bed. Vroeg op.
Groetjes Frie & Marianne
Wij geven de pen over aan Walter (veel succes).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nepalreis: maandag 12 november
Onze tiende dag, en de tweede dag van onze trekking door het gebied van de Annapurna.
Eerst iets over ons gastenverblijf: in Thirkedunga op een hoogte van 1480 meter
Lodge genaamd is gelijk aan de hutten zoals wij die kennen vanuit de Alpen, alleen
hier zijn ze primitiever. Maar kamers voor twee personen.
Nu de tocht van vandaag: gisteren was het zogenaamd inlopen met enige pittige
hellingen en vandaag zou het een stuk zwaarder worden. Zeker in de ochtend
met alleen trappen. Maar dan wel tegen de vierduizend. Vanmorgen was het zes uur
opstaan geblazen, half 7 ontbijt en na zevenen begonnen we aan onze tweede dag.
Welgemoed en in rustig tempo begonnen we onze tocht, na zeshonderen dertig treden
ging de fleece uit want de zon kwam flink door. bij 1230 treden een korte pauze
en bij 1730 treden het was inmiddels 8,15 u. ging de korte broek aan en werden
we verrast met een kop thee. Kortom, na 10 uur hadden we bij goed tellen 4000 treden
gelopen en arriveerden in Ulleri. Om enig idee te krijgen hetgeen ca. 4000 treden
betekenen even een vergelijking: naast Snowworld in Landgraaf ligt een trap van 400 treden,
dus dat 10x, alleen die trappen zijn smaller. Na een korte stop zijn we doorgelopen
tot Bhantenta bij een temp. van 26 graden. het was inmiddels tegen 12.00 u. en de
lunch stond voor de deur. Tegen 1 uur vertrokken we voor het tweede deel van
onze dagtocht, waarbij nog 500 meter hoogte moest worden overwonnen.
Er kwamen enige donkere wolken opzetten en er viel een spatje regen,
toch is het de hele middag droog gebleven. Alleen het werd iets kouder,
de hoogte werd merkbaar. Het werd een schitterende tocht, prachtige natuur met
een apart soort bomen, totaal onbekend in ons westen.
Hetgeen ons onderweg opviel, was dat er zoveel Lodges langs de weg lagen
Deze weg wordt ook wel de Pelgrimsroute genoemd, en nu nog gebruiken Pelgrims, vooral
hindoes deze weg, om de heilige plaats Muktinath te bezoeken.
Muktinath betekent tempel van geestelijke verlossing. Half 5 arriveerden
we bij ons einddoel van vandaag, namelijk Ghorepani gelegen op een hoogte
van 2760 meter. Vandaag zijn we dus ca. 1300 meter gestegen, hetgeen veel is
op een dag. Onze Lodge, Green View is een vrij groot huis alwaar wij ontvangen
werden met een bord warme soep. Het zal duidelijk zijn dat de temperatuur
de warme kleding tevoorschijn bracht. Een kachel midden in de eetzaal cq. restaurant
zorgde voor de nodige warmte. Met een heerlijk avondeten met koek erbij
besloten wij deze mooie dag en tegen half negen begaf iedereen zich naar bed,
want een groep gaat vannacht naar een topje, namelijk Poon Hill.
Welterusten,
Walter
ps. correctie op artikel van Marian: de Annapurna zuid is 7295 meter.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dinsdag 13 november:
Om vier uur opstaan, een slokje limo en een reep en op weg naar de top
van Poon Hill in het donker. In de klim zitten diverse steile stukken.
We zijn met z'n 11. Het is tamelijk koud maar door de steiging heb je er
weinig last van. In 1 uur en 5 minuten zijn we boven. Er zijn nog maar
weinig mensen. Er staat een kraampje met warme thee, koffie en chocolademelk.
Een half uur moeten we wachten op de zonsopgang. Het wordt langzaam dag.
Flauwtjes verschijnen de contouren van de Dhaulagiri en de Annapurna South.
Er komen steeds meer mensen de berg op. Tenslotte zijn we met honderden.
Het wordt steeds lichter en we kunnen foto's gaan nemen. Er wordt geklikt
bij het leven. Ik had het wel erg koud boven op de Hill. In een flitsende
afdaling van 20 minuten zijn we beneden, ontbijten en we gaan op weg van
Ghorepani naar Tatopani. Het is voornamelijk afdalen, wel 1000 meter.
En op het einde een kleiner stuk omhoog. Lunch in Sikha, soep met noedels.
Daarna begon het te regenen. Zou het lang of kort duren. Het duurde al
twee uur en we werden al aardig nat. Het tegemoetkomend verkeer bestond v
voornamelijk uit caravanen ezels, muilezels of kleine paardjes uit het
bergstaatje Mustang. Deze mensen waren opweg naar Phokara. Een tocht van weken.
Het bleef intussen maar regenen en wij maar afdalen, almaar door.
En het regenen ging over in hagel, daarna weer regen. Het zag er naar uit
dat het niet meer zou ophouden. We schuilden onder een schop maar het was
bedoeld als theehuis. Niemand lachte meer, velen zwegen. Toen Jos zei dat
we weer verder gingen, kon je aan de gezichten van sommigen zien dat ze
er geen zin in hadden. Het tempo was intussen zodanig gezakt dat we niet
meer voor donker het eindpunt Tatophani konden bereiken. Uiteindelijk kwamen
we net voor donker binnen, maar eerst moesten we nog langs het Piece de
Resistance van het parcours: op een smal pad vol losse steenslag was
een manshoge kei "neergelegd" . Aan een kant was een rotswand aan de andere
kant een diepe afgrond. Hier moesten we een voor een door drie dragers
overheen geholpen worden en daarna begeleidde een drager ons nog honderd
meter over een heel smal paadje langs de afgrond. Toen was de tocht
van Ghorepani naar Tatophani volbracht.
Ger
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Woensdag 14 november:
Dag 12, 27 graden. Verslag gezien door de bril van Hermien en Joop.
Het warme zwavelbad dat gisteren vanwege de lange loopdag en de vele regen
niet bezocht kon worden, kwam vanmorgen aan de beurt. Wel om 5.45 uur
je bed uit! Het bad was heel warm, zelfs zo warm dat je er niet al te lang]
in kon blijven zitten, maar een mooie ervaring.
Om 7 uur zaten we weer met de hele groep aan het ontbijt, dit keer een
pannenkoek en een gekookt ei. Om 8 uur zijn we gaan lopen. Eerst was het
nogal fris, maar als snel moesten de fleece en de truien uit.
Het was vandaag volgens het boekje 5 tot 6 uur lopen met heel mooi weer.
Ook vandaag weer heel veel cultuur en heel veel kleine dorpjes en kleine
boerenbedrijfjes gezien. Om 10 u de theepauze, op een moopi terrad in de
stralende zon. De lunch was in een hele mooie tuin met het zicht op een enorme
grote en mooie waterval. Ook vandaag kwamen we weer veel muilezels tegen.
Deze dieren dragen aan iedere zijde 20 kilo bagage. Dit met alle spullen
die al de lodges en theehuizen en winkeltjes nodig hebben. Na de middaglunch,
soep en heerlijk frites, hebben we nog drie uur gelopen. Om 16.00 u.
kwamen we in Ghasa aan. Een lodge met de naam " Eagle Nest" .
Mooie kamers met voor de meesten een badkamer op de kamer. 's avonds
heerlijk gegeten en nog even nagepraat over weer een hele mooie dag.
Hermien & Joop
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Donderdag 15 november 2007, bericht uit Jomsom
Slaap krijgen we pas na wat warmte gezocht te hebben onder de extra dekens die eigenlijk voor de porters zijn die waar wij zitten op de grond moeten slapen. We eten soep en pizza. Kort na aankomst is de zon al achter de bergen verdwenen, en heeft de sneeuw zijn felle witte kleur ingeruild voor het zelfde vale grijs als de wolken vanuit een vliegtuig kunnen hebben als je naar de nacht vliegt. Ook de groene heuvels onder de sneeuw zijn van groen tot zwart verkleurd. Buiten wordt het bitter koud. We lopen nog wat door het dorp Larjung en zien in welke bittere armoede de mensen er moeten leven. Hier zien we voor het eerst kinderen met snottebellen aan hun neus rondlopen op afgetrapte teenslippers. Jos loodst ons naar het gebouwtje waarvan we denken dat het de school is, maar de bibliotheek van de school blijkt te zijn. Getrouw hangen alle koningsportretten aan de wand, even als de afbeeldingen van de notabelen en de weldoeners. Twee kleine kinderen moeten overdadig lachten als ze zichzelf op de camera's zien. De dorpsschool is aan de overkant van de weg en herbergt wel 15 kinderen.
Verderop lijken de huizen wel afgebrand te zijn en een kleine hangbrug brengt ons in een deel van het dorp dat naar ik bang ben onderloopt als het water hoog staat. (later zal ik horen dat dat overigens niet het geval is) De bedding is hier zeker 200 meter breed. Er staat overigens weinig water in de rivier, zodat we een stuk voor Larung een deel van het pad afsnijden door door de bedding te lopen, soms over bruggetjes die van halve boomstammen gemaakt zijn.
In Kalopani, waar we eten, is het prachtig weer: we zitten op het dak van een lodge en eten heerlijke tomatensoep, ons vooral vergapend aan de schoonheid van de Daularigi en de Nilgiri's. Iedereen is onder de indruk en sommigen zouden er zonder problemen kunnen blijven. De vegetatie is nu vooral opgebouwd uit naaldbomen wat het landschap, mede door de rivier, een Canadees uiterlijk geeft.
Niet alleen de bedding is breed; ook het pad is al voor de lunch erg breed. Het is een weg voor bussen en auto's gereedgemaakt. Die beginnen zich daadwerkelijk met onze wandeling te "bemoeien" . Weg is de rust van de wandelaars, het klingelen van de bellen van de paardencaravaans in hun trage gang. We zien voorbeelden van een hele familie: een pubertje voorop en Oma achteraan, goed ingepakt in kleurige kleden.
De komst van de weg zal de positie van gidsen, dragers en paardendrijvers grondig veranderen. Ze realiseren zich duidelijk dat de streken ten zuiden van Jomosom voor een luxer type tourist toegankelijk zullen worden, Een van de gidsen vertelt me dat zij zelf naar andere routes zoeken (en vinden) om de meer op natuur ingestelde mens te kunnen blijven bedienen.
Ook economisch zal de weg een verandering zijn, ook al was het maar omdat de hoge kosten van transport die nu op de producten in Kathmandu rusten, omlaag zullen gaan en zij er een groter deel van kunnen overhouden.
Naar Kalopani toe gedragen we ons netjes: we laten Jos en Gerdi het tempo bepalen en hebben door de vlakte van het pad geen problemen veel om ons heen te kijken. Uiteindelijk in de volle zon, maar eerst in de schaduw an de bergen.
Gesterkt door een ontbijt van muesli en warme melk, niet direct mijn favoriete variant van ontbijt, Vertrekken we om kwart over acht.
Er hoefden geen wake up calls uitgevoerd te worden vonden wij allen ;-) Iedereen op tijd beneden met gepakte Mountain travel tas, behalve Frie en Marianne: zij genieten nog van wat extra slaap.
Met vriendelijke groeten/ Sincerly Yours / Mit freundlichen Grüßen / Avec mes salutations,
Ubbo van Piggelen
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nepal dag 14 Larjung-Jomson
Beste allemaal,
Vandaag een makkelijke dag, weinig hoogteverschil.
Na het ontbijt vertrekken vanuit de Larjung lodge. In het dorpje bezoeken we nog een kleine tempel. Hiervoor moeten wel de schoenen uit. Dit tempeltje wordt door een vrouwelijke monnik onderhouden. Er komen niet zo veel mensen vertelt ze. De meesten mensen bezoeken de tempels van Marpha of Muktinath. We proberen om in de lotushouding op een matje de ceremonie bij te wonen, maar de meesten van ons hebben zo'n spierpijn dat dit niet lukt. Het vrouwtje steekt kaarsjes aan en blaast op een schelp en slaat op een trom. Iedereen krijgt wat graankorreltjes om naar een boeddha beeld te gooien. Ze vertelt ons ook nog dat een hollandse tandarts vorige week haar kies heeft getrokken. Nadat we een kleine donatie hebben gegeven lopen we met de klok mee rond het tempeltje. Andersom brengt ongeluk wordt er gezegd.
We lopen verder langs en in de rivierbedding en komen zo in Tukuche aan. Dit dorpje is niet zo armoedig als wat we tot nu toe hebben gezien. We komen bij een hollandse lodge. Voor de deur zit een Nederlander en wat blijkt hij is de tandarts die bij het oude vrouwtje haar kies heeft getrokken. Jaarlijks komt hij een paar weken naar Nepal om gratis de armsten onder de Nepalesen tandverzorging te geven. Deze lodge wordt gerund door de nederlander Patrick Maas en zijn Nepalese vrouw Purna. Hij heeft een boekje over zijn belevenissen in Nepal geschreven. Bijna iedereen van onze groep koopt een boekje. Purna en de tandarts signeren voor ons allemaal de boekjes. We drinken hier echte DE filterkoffie met een stukje gebak uit eigen bakkerij, heerlijk!. Mijn eerste kopje koffie op deze trekking.
Verder naar Marpha. Nu verandert het landschap. Het lijkt nu meer op de sahara en het waait vreselijk hard. Gelukkig hebben we de wind in de rug. In Marpha bezoeken we een grote en schitterende tempel. Hiervoor moeten we wel heel veel trappen op, maar het is de moeite waard. Er zijn prachtige gebedsmolens, muurschilderingen, mooie boeddha's en kasten vol met gekleurde gebedsboeken. Als we de tempel uitgaan waait het zo hard dat Piet's pet op het dak van een huis beland. Jammer voor Piet maar het lukt (ondanks hulp met ladder) net niet om de pet te pakken. We kijken nog even rond in het dorpje en na 1,5 uur bereiken we ons einddoel van vandaag Jomoson op 2720 meter. We logeren in de Moonlight lodge en hebben deze keer een kamer met warme douche en toilet Nu kunnen we al het Nepalese zand van ons afspoelen, maar anderen zijn niet zo gelukkig en slapen in een krot zonder ramen. Maar we stellen onze douche voor hen beschikbaar.
We kleden ons warm aan want het is zowel buiten als in de lodge steenkoud. Sommigen van ons zijn dan ook snip verkouden. Tot overmaat van ramp valt telkens het licht uit. Dit komt wel een paar keer per dag voor. Maar als we aan tafel zitten om te genieten van onze lekkere soep en pasta kunnen we elkaar weer in de ogen kijken.
Morgen staat ons een lange tocht te wachten naar Muktinath. 1100 meter hoogteverschil en zeker 7 uur lopen.
groetjes
Trudy en Marike
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zaterdag 17 november 2007 Jomosom-Muktinath
Vanmorgen zijn we in een stralende zon onder een strakblauwe hemel vertrokken zonder Gerdie en Roelie voor een klim van 1000 meter richting Muktinath. Gerdie en Roelie blijven drie dagen in het hotel in Jomosom totdat wij maandagavond weer terugkomen. Een ritje met een landcruiser bleek op en neer bleek te duur te zijn.
Het eerste stuk van de route is vrij vlak; wij lopen in een stevig tempo langs de enorm brede bedding van de rivier met links en rechts diep uitgesleten bergen en dalen in alle mogelijke tinten bruin en groen en daarachter de weer de besneeuwde toppen van de 6000'ers. In Eklebatti (2740) bij de splitsing omhoog naar Muktinath hebben we thee gedronken en daarna begon de steile klim in een heel langzaam tempo. Toch waren we eerder dan verwacht in Khingar (3200 m)voor de lunch. Hier hebben we een uurtje heerlijk in de zon gezeten met een prachtig uitzicht op het stadje Jharkot: hooggelegen in een prachtig landschap dat doet denken aan de films van de Lord of the Rings: ieder moment kunnen de Orks te voorschijn komen. Daarna begint weer een stevige klim naar Jharkot en met een 10 minuten pauze in een keer door naar Muktinath. Het is een genoegen weer na dagen op een echt wandelpad te lopen zonder motoren en auto's (hoe weinig ook). Het land is hier en daar echt in herfsttooi met kale bomen en dikke bladertapijten.
De zwaarte van de tocht is ons uiteindelijk erg meegevallen en dat geeft goede perspectieven voor de tocht van morgen naar de pas.
Muktinath is een verzameling hotels, winkeltjes en verkoopstalletjes met oa. prachtige sjaals van yakwol. Het stadje is eigenlijk het eindpunt van de route, het doel van de pelgrims. Er zijn dan ook een paar heel mooie tempels.
Gisteren heeft Jos het bericht ontvangen dat zijn broer afgelopen woensdag is overleden. Ter zijner nagedachtenis houden we een korte ceremonie op het dak van een van de tempels; nadat een monnik de sleutel heeft gehaald kan Jos in het heiligdom een paar kaarsen aansteken.
Het wordt alweer erg koud; steeds meer groepsleden worden verkouden; het hotel is niet om over naar huis te schrijven: geen kachel en af en toe geen water. Maar het eten is als altijd goed.
Vannacht om 3.30 uur starten we onze tocht naar de Thorung La pas.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zondag 18 november 2007:
vandaag zal het dan gebeuren. De Klim van Muktinath op 3700 meter naar de Thorung La pas
op 5260 meter, de hoogste pas ter wereld. Om 3 uur opstaan. Om 3.30 u. gaan we op weg met Jos en 15 leden van onze groep. De eerste 3 uur gaan in het donker. Achteraf is dit gunstig gebleken. We konden namelijk niet zien hoe stijl het begin van de klim was! Na 2 uur wordt gestopt. We krijgen hete thee. Daarna gaat het verder. Jos voorop, de rest er achter. Inhet donker wordt af en toe gestopt om te rusten. Voor mij te kort om te drinken. Pas als het licht wordt hebben we de eerste drinkpauze. Je merkt dat je op grote hoogte komt. De lucht wordt ijler en bevat minder zuurstof.
De training onder zuurstofschuld betaalt zich uit. Je wordt lichter in je benen en wankelt eerder.
Je moet je enorm concentreren. Het ademen gaat moeilijk. Je verlangt elk moment naar rust.
In een korte pauze sta ik verschrikkelijk te ademen. Een drietal van ons moet met lichte
verschijnselen van hoogteziekte afhaken. We liggen een beetje uit elkaar. Ik hoor iemand zeggen, dat het een ontzettend zware tocht is. We besluiten op elkaar te wachten en gezamenlijk de tocht te volbrengen. Als Jos even pauze zegt verlagen we het tempo en stoppen wat vaker. Uiteindelijk komen we aan bij Thorung La. Iedereen is blij. De emoties komen los. voldoening, trots, blijdschap, zelfverbazing, geroerdheid. Een enkeling pinkt een traantje weg.
Ikzelf ben ook wel een beetje geroerd. Van begin af aan dacht ik, je bent zo vroeg opgestaan, nu wordt het ook gehaald. Jos stond met 12 personen op de top van de Thorung La. We kregen nog een verlaat ontbijt, bestaande uit een gefrituurde koek en 2 eieren. Om 10 uur waren we boven. De beklimming duurde 5 1/2 uur. De afdaling, die ook niet makkelijk was, vroeg 4 uur.
Het was een barre tocht, en tegelijk een fantastische ervaring.
Ger
Zondag 18 november 2007 = Het verslag van de " thuisblijvers" in Muktinath;
's nachts tegen drie werden we wakker door het vertrek van de diehearts die het aandurfden om vanuit 3760 meter naar de Thorun La pas - ca. 5416 meter maar liefst 1500 merter te stijgen.
Wij achterblijvers begonnen de dag, na de koude kamer ontvlucht te zijn, waarbij er geen wacter was om te wassen c.q. verfrissen. Acht uur stond er een lekker ontbijt klaar, alwaar Bibi voor gezorgd had. Trouwens, hij heeft de hele dag goed voor ons gezorgd. Na het ontbijt even bijpraten en vooral de koude uit ons gemoed verdrijven. Tegen kwart voor 10, het zonnetje schijnt reeds op volle kracht en verdrijft alle kou uit onze botten - zijn we met Bivi als gids plus diverse drageers naar de wit ommuurde heilige stad voor Bhoedisten maar vooral voor Hindoestanen gegaan. Dit is zoals gezegt een ommuurd stadje met diverse tempels, maar vooral een grote Hindoe-tempel. alwaar de bedevaartgangers zich wasten alvorens de tempel te betreden.
Niet zo leuk in deze vrieskou. zeer indrukwekkend. Trouwens hetgeen iedereen is opgevallen, de zeer godsvruchtige rituelen, ook door gewone voorbijgangers, of je nu uit komt op het platteland of in de steden. bij terugkomst op het boventerras gezeten, kregen we een heerlijke lunch, tegen een stralende zonnehemel. Drie de de diehearts die hadden moeten afhaken werden hartelijk ontvangen en met de nodige zorgen omringd (goed eten en drinken).
Na enig luieren in het zonnetje togen wij tegen half drie de hemelbestormers tegemoet. En ja wel,
tegen drie uur zagen wij de eerste contouren van hen en een stevige ontvangst viel hen ten deel.
In de lodge had Bibi voor de aangekomenen voor een stevig maal gezorgd en zj gingen op een oor liggen om daarna met z'n allen gezellig aan de avonddis te zitten.
Wel met dubbele flies, vanwege de nu ingetreden kou, want zo gauw de zon weg kruipt wordt het stevig koud. Het avondeten was overheerlijk en tegen acht uur doken we voldaan in onze slaapzak.
Walter
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nepal, maandag 19 november
Vandaag stonden we een half uur eerder op, vanwege de wind. Alleen de kok was daar niet op voorbereid. In het kwartiertje wat het hem nog koste kregen wij te horen dat we vandaag het verslag mochten schrijven. "Pak het verslag van twee dagen geleden maar en draai het maar om", kregen we daarbij als advies. Hadden we in Nepal dan alles al meegemaakt? Waren we aan alles al gewend? Passan moest vanochtend lachen om ons perfecte doorgeefsysteem van de borden. Alle borden met eten worden elke maaltijd vanaf een plaats aan tafel aangereikt. Vanaf daar geven we het gedwee door. Tot iedereen heeft.
Iedereen is een (beetje) verkouden en we blaffen en kuchen als een gestemd orkest. Nog even en we rochelen als echte Nepalezen. Na het ontbijt stonden we buiten te wachten in de kou. Voor het hotel, tussen de rondscharrelende koeien en vrouwen die bij de dorpspomp water halen. We doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. We zijn zelfs gewend aan het ontbreken van water in het hotel. Terwijl er groots aangekondigd staat dat dit hotel '24 hours running hot water' biedt. We mogen de tekst niet van het bord verwijderen, verzekerd de hotelbaas ons.
Meteen als we vertrekken merken we dat dit een prachtige dag gaat worden, naar na later blijkt, vol kadeautjes. We hebben geen van allen spierpijn. En dat na een dag als gisteren! Onze spieren zijn nu maximaal aan het lopen gewend. We dalen lichtjes af, het tempo zit er prima in. Het uitzicht is overweldigend. We lopen tussen de goud verlichte toppen van de Himalaya. Het is onze laatste loopdag. 'sOchtens hebben we het over weer naar huis terug gaan. En wat we een week later in Nederland weer aan het doen zijn.
Het landschap houdt onze aandacht gelukkig bij Nepal. We stoppen bij de 'Romeo en Jullia'-inn. Eerst kopen we massaal shawls in. Waarbij we de prijs zodanig onderhandelen dat het gezicht van de waardin ervan betrok. Om onze positie kracht bij te zetten hing iedereen zijn shawl opzichtig terug op het rek. Waarmee de gewenste prijs gerealiseerd werd. Na de koffie kregen spontaan allemaal een appeltje kadeau (wie had de beste prijs uiteindelijk?).
De route liep nu anders dan twee dagen geleden. We liepen via de oase Kagbeni, de verbindingsstad met het koninkrijk Mustang. Niet alleen het landschap was een kadeautje. Ook met een bezoek aan dit middeleeuwse vestingstadje, waar sinds 570 voor Christus niets veranderd leek, waren we heel gecharmeerd. Hier vloeien twee rivieren, de Kali Gandaki en de Jhong Khola, samen. We maakten de man ieder minstens 150 foto's.
Je hebt het pas in de gaten als iets opeens anders loopt. In de keuken van het teahouse Shangrila mochten we op een lange bank plaats nemen. Allemaal keken we vreemd op toen we in het kussen van de bank toch minstens twee centimeter wegzakten. Na alle rotsblokken, stenen stoepjes, harde stoelen en britsen waarop we de afgelopen week gezeten hebben was ook dit weer een kadeautje. En dat terwijl we ons inde middeleeuwen waanden. De keuken was een juweeltje met een wand vol koperen pannen die daar, volgens Passan, alleen ter decoratie opgesteld stonden. Bovendien was het er warm, kan het mooier (in Nepal)?
We vervolgden onze route via het kiezelstenen rivierbed van de Kali Gandaki. De vallei was gevuld met een gelig-oranje mist. Een stevige zandstorm kwam ons tegemoet. Gelukkig waren wij een half uur eerder opgestaan. Shawls in Nepal dienen niet alleen tegen de kou. Als boeven gemaskerd liepen we naar Jomoson. Terwijl Jomoson op alle kaarten en in alle boekje als Jomoson aangegeven staat wordt in Jomoson zelf alleen van Jomson gerept. En onze gedachten gingen maar naar een ding uit: WIJ WILLEN ONDER DE DOUCHE! Zou er in Jomson water zijn?
Onze schoenen en stokken zijn inmiddels overal op getracteerd. Koeiepoep, schapenkeutels, paardenvijgen, olifanten- en rinocerosuitwerpselen en de fluimen van half Nepal zijn tot diep in de profielen van onze zolen doorgedrongen. Ik poets de komende zes maanden mijn schoenen niet!
Deze avond is het einde van onze trekking. De dragers en sherpa's zijn zenuwachtig en vol verwachting over hun fooi die ze, per traditie op zo'n laatste avond, krijgen. En wij, de mannen met inmiddels volwassen baarden, zien er een beetje uit als Sinterklaas. Jos opent de avond met een speech die Bibi, de baas van de sherpa's en dragers, met drie woorden Nepalees vertaald. Een daverend applaus van de dragers volgt. Jos kan pas speechen.
Iedereen krijgt een witte shawl omgehangen, die we als ware kampioenen ontvangen. Traditie in Nepal ter afsluiting van een trekking. Wij voegen daar aan toe dat we de dragers en sherpa's persoonlijk bedanken met een envelopje. Daarna barst het feest los. Morgen om vijf uur slaat het klokje van gehoorzaamheid voor de vlucht terug naar Pokhara.
Meer daarover via Piet.
Rian en Pieter-Marijn
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
dinsdag 20 november:
Vertrek van het vliegveld van Jomsom naar Phokara. We zouden om 7 uur 's ochtends vliegen. We mogen het vliegveld echter nog niet betreden. Plotseling klinkt een motorgeronk. Het vliegtuig komt eraan. Nu gaat alles snel. Wegen van bagage en controle van de inhoud. Door de veiligheidscontrole, instappen, bagage inladen. We krijgen nauwelijks de tijd om de riemen vast te maken of het toestel is al snelheid aan het maken. We stijgen op. Er volgt een spectaculaire vlucht over de bergen. In een kwartier zijn we in Phokara. Met de bus naar het hotel. We richten onze kamer in. 's Morgens volgt een excursie naar de Seti River Gorge waar de rivier met geweld door een diepe kloof stroomt. Daarna volgt een bezoek van een half uur aan het Gurkha museum van Nepal. De Ghurkaa's vormden een deel van het engelse leger. Ze stonden bekend om hun dapperheid. Ze waren zoiets als het franse vreemdelingenlegioen. Toen de Engelsen in de Falkland oorlog in 1986 de Ghurka's inzetten, vluchtten de Argentijnen van angst weg.
's Middags volgde een excursie naar de waterval van Devi. Hier is vroeger een zwitserse dame verdronken tijdens het baden. Na een onweer kwam er plotseling veel water in het Pewa meer.
Een dame bezweek en sleurde de dame mee en vormde de waterval.
Tenslotte volgde nog een bezoek aan het Tibetaanse vluchtenlingenkamp. In 1959 is Tibet door de Chinezen veroverd. De Dalai Lama is naar India gevlucht. We hebben de school bezocht. Die wordt bezocht door vluchtelingen, wezen en Nepales kinderen. We bezochten een klaslokaal en keken schoolschriftjes in. Jos nam 2 folder mee waar de internetadressen van de school in stonden, om later contact op te kunnen nemen. We zagen hoe de leerlingenmet hun buitenschoose activiteiten bezig waren: gymnastiek, badmintonnen en voetbal.
Piet
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Woensdag 21 november 2007.
Als onze ploeg deze morgen om 06:00 uur gereedstaat is het nog aardedonker en is het hotel nog in diepe rust. Op straat gaan de eerste winkeltjes weer open, en op een aantal plaatsen weerspiegelt een eenzame straatlantaarn in de natte stoepen. De bedoeling van vandaag is de zonsopkomst mee te maken op het water van het meer van Phokara. We lopen langs de streng bewaakte muur van het koninklijk winterpaleis. Een verkoper van trekkingspullen herkent een aantal van ons die de avond daarvoor windstoppers gekocht hebben. En niet de minste: alle wereldmerken zijn voor onwaarschijnlijk lage prijzen te koop, en - zoals we inmiddels zeer vaardig doen - pingelt men daar nog het nodige van af.
"Hello there, bring in your friends" nodigt de verkoper ons uit, "I'll offer you the best price!" We zijn echter voor andere doelen zo vroeg op, en wandelen door naar de aanlegplaats van een aantal platbodems waarmee we het meer opgaan. Ik kies voor het grootste exemplaar omdat ik geen vertrouwen in dat soort vaartuigen heb en me een groot stabiel schip nog altijd beter lijkt dan een klein drijfhout. Zeker als ik me omringd weet door landrotten, die met alle liefde om allemaal de zelfde foto te maken, synchroon aan bakboord gaan hangen.
Er is overigens een lichte bewolking, en, zodra het licht doorbreekt en de eerste toppen aanraakt, worden de voeten van de bergen in de watten gelegd.
Toch is het mooi, en de rust van het water doet ons goed.
Terug in het hotel is er onvoldoende zitplaats in de ontbijtruimte zodat een aantal aan de bar moet staan, zittend op de vensterbank moet eten, dan wel buiten moet ontbijten. Dan zijn die nieuwe windstoppers toch wel handig!
Nu met weer alle bagage bij elkaar rijdt de bus ons richting Kathmandu. Het land is met wat ochtendmist er nog over, erg mooi. Bij Fishling stopt de bus om de raftploet van wal te zetten. De echte landrotten vergapen zich aan de omkleedpartij die sommigen in lange broek en regenjack, anderen in slecht T-shirt en zwembroek in de boten doen belanden. Sommigen zijn erg blij dat de tocht wordt ingekort om bij het landingspunt gezamenlijk te kunnen lunchen.
We gaan terwijl de jonge helden zich door draaikolk en stroomversnelling wagen, koffiedrinken in het Riverside Spring Resort in Kurintar. Een aanrader! Niet alleen kost aller er niets, maar ook de bediening is van een koloniale kwaliteit: goed en op maat. En zo vergapen we ons aan de vlinders en de prachtige bloemen.
Uiteindelijk komt iedereen enthousiast en onverdronken op het stand onderaan het resort aan, en gebruiken we een licht lunch op het strand. Had er geen mooie wijn bij gekund, en hadden we er niet dagen langer willen blijven?
De rit naar K is vrder lang en druk. In K kun je nog steeds sneller te voet dan per bus door het spitsuur rijden. Om kwart voor 7 zijn we weer in ons oude hotel Royal Singhi. We eten na verfrist te zijn, in groepjes in de stad.
Morgen onze laatste hele dag in Nepal !!
Met vriendelijke groeten
Ubbo van Piggelen
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hallo allemaal,
Dit zal de laatste " volle" dag worden in Kathmandu. We mogen uitslapen, het ontbijt is om 8 uur. Een paar vroege vogels zijn dan al de stad in geweest. Daar zijn ze Passan - een van onze gidsen in de bergen = tegen het lijf gelopen op weg naar ons hotel. Hij gebruikt met ons het ontbijt en daarna wil hij ons de universiteit laten zien waar hij studeert en daarna de praktijkstudie van het schilderen van thanka's en mandala's. Dus half 9 de bus weer in, hoewel de afstand maar 5 minuten is.
Later dan gedacht zijn we weer terug bij het hotel waar de anderen te wachten staan om mee te gaan naar Patan. Onder leiding van onze gids Indira gaan we eerst naar het industriegebied waar koperslagers ( Boeddha's) kers te bewonderen zijn. Nu je ziet hoe ze e.e.a. maken en onder welke omstandigheden, stijgt ons respect! Hier geen arbo-goedgekeurde stoelen, een matje om op te zitten en letterlijk met handen én voeten werken! En dat 8 uur per dag!! Wij krijgen het al in onze rug bij het kijken!!
Nadat diversen nog een thanka of mandala of boeddha gekocht hebben gaan we door naar Durbar Squaere waar we in de tuin van het museum de lunch gebruiken. Dezelfde bediende
als de laatste keer dat we hier lunchten is weer aanwezig en wordt bij het zien van ons al
wat witjes rond zijn neus. Want wij maken het hem niet al te makkelijk door voor het continentale buffet te kiezen (zelfbediening). Nee, wij willen a la carte lunchen en bestellen bijna allemaal wat anders! Dat wordt weer rennen voor hem. Als het vervolgens te lang duurt voor onze bestelling geserveerd wordt, gaan onze gidsen de keukenbrigade opjagen om wat sneller te werken. Dat helpt. We lunchen weer overheerlijk in een adembenemende stille, prachtige tuin.
Na de lunch krijgen we nog een uur vrije tijd om zelf wat rond te lopen en de laatste roepies op te maken om voor de stipts weer terug te keren naar Kathmandu. De bus zet ons af bij Thamel,
de wijk die we nu op ons duimpje kennen, zovaak hebben we er al rondgestruind en gegeten.
Ook hier vliegen de roepies onze beurzen weer uit. Hoe krijgen we alles in de reistas! Die mag immers maar 20 kg. wegen! Maar dat probleem lossen we morgen wel op!
Dan snel weer terug naar het hotel want om half zeven staat het afscheidsdiner op het programma, aangeboden door evergreen-tours, onze reisleiders hier in Nepal.
We gaan naar een traditioneel Nepalees restaurant voor een traditionele maaltijd: Daal bhaat.
Dit is rijst met linzensoep, geserveerd met groenten en vlees. Met de vegatariers onder ons wordt rekening gehouden. Het betreden van het restaurant is al een belevenis op zich.
We moeten onze schoenen uit doen! En dan blijkt dat we moeten aanschuiven aan een tafel zonder poten: we zitten dus bijna in kleermakerszit op de grond. Voor de uit de kluiten gewassen heren en dames in ons gezelschap een ware martelgang!! Maar, het eten smaakt uitstekend en wordt opgefleurd met traditionele zang en dans. Namens de hele groep biedt Walter Jeff en Jos een boek aan als dank voor alle goede zorgen tijdens deze magnifique reis. We zetten allemaal een boodschap in de boeken. Van Jos krijgen we allemaal een prachtig t-shirt. Van Evergreen tours krijgen we alvast een kerstpresentje: mintthee op een leuke wijze verpakt.
Rond half 10 gaan we terug naar het hotel, waarna iedereen snel het bed opzoekt omdat we morgen - vrijdag weer vroeg op moeten!!
Roelie & Chris
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Vrijdag 23 november:
Vanochtend 5 uur: Jos klopt op onze deur. We moeten opstaan omdat we een ceremonie van
Boeddhistische monniken gaan bijwonen. De ceremonie begint om half 6.
Met de bus rijden we naar de stupa van Bodnath, een kwartiertje van Kathmandu. Het is al aardig druk op straat. Bij ons kun je rond deze tijd een kanon afschieten, hier zijn de mensen al druk in de weer om hun handel uit te stallen of om op weg te gaan naar hun werk.
Aangekomen in Bodhnath is het ook al een drukte van jewelste! Honderden mensen maken al hun gebedsrondjes rond de stupa. Wij mogen aanschuiven bij de monniken die al volop in gebed zijn.
Er wordt plaats voor ons gemaakt door de jongste monniken, kinderen nog. Ruim een uur zitten we te kijken naar het prevelen van gebeden die afgewisseld worden met slagen op de grote trom en het blazen op de schelp. Een monnikje - een heel jong kind nog - kan zijn ogen niet openhouden en legt zijn koppie op de bank voor hem om in een diepe slaap te vallen.
Er zijn er trouwens meer die ongegeneerd zitten te geeuwen!
Tot voor kort was het gebruikelijk dat uit elk gezin een kind naar het klooster ging. Nu worden vooral kinderen uit de minder bedeelde gezinnen naar het klooster gestuurd, of gehandicapte kinderen. Daar hebben ze het beter. Het alternatief zou anders zijn zwerven en bedelen op straat.
De gebeden zijn een aaneensluiting van monotoon gemompel, af en toe komt er een andere toon in voor. Om half zeven krijgen alle monniken thee en een plat broodje. Ook wij worden niet overgeslagen. We krijgen allemaal een papieren bekertje dat volgeschonken wordt met thee. Het blijkt yak-thee te zijn. Het zit eruit als thee met heel veel melk, ruikt zuur en smaakt afgrijselijk! Enkele dapperen onder ons nemen een paar slokken, een enkeling drinkt zijn beker helemaal leeg maar de meesten laten het bij ruiken. Het broodje is nog warm en smaakt beter.
Om zeven uur verlaten wij de tempel weer en keren terug naar het hotel om te ontbijten met een heerlijke kop westerse thee of koffie!
Nog even de laatste zaken inpakken en om 11.00 uur moeten we weer klaarstaan, bepakt en bezakt, om naar het vliegveld te vertrekken. Er zal een lange, lange dag en nacht volgen....
Marina
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hiermee sluit ik namens onze groep onze mailsessies uit Nepal af. We hebben een fantastische reis gemaakt door een fascinerend en indrukwekkend land. We hebben zoveel indrukken opgedaan dat het bijna niet te bevatten is. Als we terug zijn in Nederland zullen de vele foto's ons pas echt doen beseffen wat we gezien en beleefd hebben. En als het fotoboek klaar is en de DVD, beleven we de hele reis opnieuw, maar dan vanuit een luie stoel! We waren een leuke club die zich goed samenpakte, ondanks de verschillen en de leeftijden: de jongste was 49, de oudste 78!! We hopen dat jullie net zo genoten hebben van onze dagboekverslagen als wij van het beleven van onze avonturen.
Na dit drie weken durende avontuur is het ook weer goed om thuis te komen!
We zullen nog vaak aan Nepal denken, want wat zullen we het waarderen dat we de thermostaat een graadje hoger kunnen zetten als we het koud hebben, dat er zomaar water uit de kraan komt als je hem opendraait, dat het licht altijd brandt als je dat wilt, dat je het water uit de kraan kunt drinken zonder ziek te worden. Geen getoeter meer van auto's en motoren! Maar wat zullen we het ook missen, dit land met al zijn diversiteiten, zijn gastvrije mensen, de kleurrijke mensen en kinderen, de schitterende natuur en de machtige bergen.
Terug naar ons georganiseerde landje!
Vanaf het dak van de wereld zeg ik namens de hele groep Namasté,
Marina
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
|