Sneeuwrackethike Schwarzwald, 27 t/m 30 december 2006   Net terug van een fantastische sneeuwracket tocht in een sneeuwvrij maar zeer zonnig Schwarzwald haast ik me om jullie allen onze ervaringen te vertellen. Zoals gezegd klopte er weer niks van. In plaats van de voorspelde en beloofde meters sneeuw en 30 graden minus op de Feldberg nu een lieflijk voorjaars zonnetje. Even zonnig was het humeur van de deelnemers. We hebben wat afgelachen de afgelopen dagen. Of dit nu kwam door de Jägerthee de Honingschnaps of de wijszinnige verhalen van Loek weten we niet precies, doch het waren onvergetelijke tijden.Terug naar de start. Na een snelle rit over de Duitse snelwegen kwamen we 27 december tegen middaguur in Hinterzarten. Aangezien alleen ik over de juiste route beschrijving naar de hut beschikte volgde ieder braaf in mijn spoor. Een mooi voorjaarszonnetje begeleiden ons op deze tocht door de zwarte bossen omhoog naar de witte top van de Feldberg. De slagboom bij Rinken werd listig via een ingenieus telecommunicatie systeem omzeild. De ijzige barrière op de toegangsweg onder de hut leverde meer problemen op. En ondanks alle manoeuvres van deskundige chauffeurs en nog deskundigere omstanders moest Peter de Wirt van de Baldenwegerhütte ons toch in zijn four Wheel drive komen oppikken. De hut lag ydillisch tegen de witte Feldberg geplakt en koesterde zich in een stralende zon. De kamers even zonnig en de koffie prima. Tegen een uur was ieder klaar voor de eerste wandeling. Deze bracht ons door een laagje sneeuw op 1453 meter hoogte op de top van het Schwarzwald. Een fantastisch uitzicht over vele Alpentoppen was de bekroning van een klein uurtje klimmen. Eiger Mönch Jungfrau, Finsteraarhorn, Midi en zelfs Montblanc! Oostelijk de Algauer Kette en Beirische Alpen met Zugspitze! De afdaling langs Todtnauer-, Wilhelm- en Zastlerhütte was ijzig en vergde veel evenwichtsgevoel. Het kerstdiner (Hirschbraten!) op de hut bracht de stemming er al snel in en de eerste filosofische gesprekken sierden de gelagkamer. De tweede dag wandelden we via de ijzige Felsenweg via de even bevroren Feldsee naar Hinterzarten. Wirt Peter had Joop, net hersteld van een meniscus operatie hier al met zijn Jeep afgezet. Samen testten we de kwaliteit van de koffie en Schwarzwaldertorte. Deze won het ruim van het Käsegeback en de Apfelplatte. Karin bezocht hotel Adler waar onze Manschaft zes weken onderdak vond tijdens de afgelopen WK voetbal en Gerard testte de kwaliteit van de Duitse Honingschnaps. De terugweg weer helemaal naar 1350 meter was een makkie en tegen vijf uur vocht ieder van een kaartje voor de douche. Schnitzel met Pommes en Hollandische mayonaise. Peter en vrouw Sylvia legden ons in de watten. Ruimschoots werden ze in de avond uurtjes gecompenseerd toen ieder Gerard volgde in het testen van Schnaps Krauterthee of wijn. De derde dag had het in zich. Eerst de klim naar de Feldberg dan een ijzig gladde afdaling vlak langs de opgespoten skipiste en dan een langde tocht door de bossen naar de Schluchtsee. In Welness hotel Auerhahn vonden we rust voor de vermoeide benen, doch niet voor lang. Amper waren we halverwege! Al die gedaalde hoogte meters moesten nu weer beklommen worden. De kaart bracht ons via idyllische paadjes door dichte bossen naar stralende uitzichtpunten. In Menzenschwand wist Loek noch een aardig adresje en een oude vriendin. Oud was ze inmiddels na al die jaren wel geworden maar nog levendig wist ze zich de Holländische Fietsclub voor de geest te halen. Ook toen al smaakte de Honingschaps! De Feldberg kleurde zich in de ondergaande zon en bracht alweer een mooie klim. Langzaam ging het licht uit, soms al te letterlijk bij menig deelnemer na meer dan negen uur klimmen en dalen. Via het Caritashaus en de Feldseestrasse kwamen we terug bij Rinken. Voortgestuwd door het niet te stoppen zang repertoire van Karin was ook de laatste klim snel achter de kiezen en smulden we van een Fleischbrühesuppe mit Maultassen en een lekkere Goulash. Langzaam kwamen na deze rijke maaltijd de gesprekken los. Doch eenmaal op gang was Loek amper de stoppen. Vele Alpentoppen en Nepal reizen schoven langs doch gleden in het niets bij de filosofische beschouwingen over wereld economie en Wirtschafspolitiek. Gesterkt door Rotwei en Honingschnaps schaarde hij zich in het rijtje van de grote denkers: Nietsche Darwin en Rousche. In alle vroegte klommen we de laatste dag , nog voor ochtend gloren , naar de top van de Feldberg om hier de zon in vele kleuren te zien opkomen. Een stralend besluit van een paar mooie dagen. Weliswaar bleven de sneeuwrackets ongebruikt in de auto achter, het stralende weer en dito humeur van de deelnemers gevoegd bij een gezellige hut en mooi stukje natuur waren goed voor een paar onvergetelijke dagen. Joop, Hermien, Ans Loek, Karin, Peter, Gerard, Eveline Ralph Jeff maar ook Wirt Peter en Sylvia bedankt! Jos klik hier voor een fotoimpressie... Terug