Geen metersdiepe sneeuw, geen horde enthousiastelingen maar wel een super weer en schitterende dag.
Na het verzamelen bij Huize Smeets in Valkenburg, het kiezen van tenten, kookspullen en andere materialen vetrokken we tegen 13.00 uur op zaterdag naar Baraque Michel. Verrassend was de rode vlag die het noordelijk deel van het veen, richting Trois Bornes afsloot wegens brand gevaar. En dit hartje winter.
Een stralende zon en diepe vrieskou -6 C begeleidden ons op de eerste kilometers over de knuppelpaadjes van het Fagne Polleur. Op het zuidelijkste punt verlieten we de houten vlonders en volgden het dartelende beekje in zuidelijke richting. Aanvankelijk liep de route samen met de GR573 maar toen deze teveel oostwaarts afboog bleven we het beekje trouw volgen . eerst op de linker later na een gewaagde oversteek op de rechter oever helemaal tot haar monding in de Hoegne . Dit riviertje is iets bekender. Zeker gezien de vele wandelaars die ons tot vrij laat in de middag tegemoet kwamen. Bij passerelle de Belleheid verlieten we de Hoegne en klommen noord westwaarts richting Solwaster. Hier waren we weer helemaal alleen. Pierre Bart en Lysette Heiligers en natuurlijk ondergetekende.
De ondergaande zon verlichtte als een diep rode bol ons nachtelijk avontuur. En toen ging er iets fout. Werden we te zeer afgeleid door die prachtige zonsondergang of door die kudde reen die ons pad kruiste, opeens wisten we het niet zo zeker meer. De zon in de rug houdend klommen we noord oost waarts. Toch te veel oost. Opeens herkenden we ons terug bij een oude grenspaal die in vroeger tijden het Belgisch koninkrijk scheidde van het Pruisisch keizerrijk. De geplande kampeer plaats bij de cascade des nutons deze avond buiten bereik. Dat vond ook Gerdie die om kwart over zeven belde met de vraag of we al knus in de tent lagen. Niet dus. Maar het werd hoog tijd . De invallende duisternis maakten het wandelen over de hard bevroren grond best moeilijk. We doken het bos in en vonden een mooi kampeer plekje, verscholen tussen meters hoge sparren. De tent stond snel. Het eten even vlug verslonden als het werd klaargemaakt. Dan tijd voor ruige verhalen. Over zware beklimmingen en prachtige expedities. Over verre reizen en ons verheugen op China waar Lysette deze zomer tijdens een Xplore reis naar toe trekt.
Langzaam werd het stil. Doodsstil. Zo stil kan het alleen in de echte natuur nog zijn.
Om zeven uur opstaan, ontbijt, opruimen tent afbreken en nog voor acht uur vertrek. Een goed half uur later stonden we dan toch bij de Statte. Langzaam klimmend volgden we dit riviertje stroomopwaarts helemaal tot op het grote ven. Croix des Fiances. Chapelle Fischbach. Baraque Michel.
Warme chocomel met slaroom. Een herberg helemaal voor ons alleen. Een unieke ervaring.
Over een maandje la Grandes traverse des Hautes Fagnes. Dat mag je echt niet missen
Jos Smeets
|